De focus van een marathonschaatser

Op jeugdige leeftijd besloot ik al om marathons te gaan schaatsen! Lekker op de zondagavond rondjes raggen op de Vechtsebanen. Tegen leeftijdsgenoten maar ook tegen mannen die wel één of twee maal ouder waren dan ikzelf. Knoesten van mannen die zo geworden waren door het vele rondjes rijden onder soms barre omstandigheden. En ook ik vond er al snel mijn draai! Het spel was leuk en de manier van afzien in de wedstrijden sprak me aan. Daarnaast was er onderling veel waardering voor elkaar en hing er dus een lekker sfeertje. Soms reed ik dan nog wel eens een langebaanwedstrijd. De sfeer was hier heel anders en het afzien was ook nog eens anders. Daar kwam bij dat het mij niet lukte om mijn maatjes, die ik in de marathon wel voor bleef, voor te blijven. Mijn tijden bleven achter en het gekke was dat mijn rondjes seconden langzamer waren dan wanneer ik in mijn eentje het peloton wél voor wist te blijven. Het riep bij mij vragen op waarmee ik lang heb rondgelopen.
 
Jaren later snapte ik het 'waarom' van dit verschil! Het is puur een mentale kwestie! Op een 5 km reed ik maar suf in de rondte. Dan was ik gewoon bezig om 12 en een halve ronde te schaatsen. Niet meer en niet minder! Gewoon het rechte eind glijden, dan weer de bocht  uitversnellen. Even een schouderklopje bij de coach halen en weer verder. En tijdens de race, zo tegen het einde begon het nadenken! Je hoort jezelf zwaar ademen, het hart voel je bonken en het melkzuur past niet meer in je benen. Dan vraag je je keer op keer af waarom die rondetijd zo oploopt. Wat kan je er nog aan doen? Je bent in een constante strijd met jezelf. Nee, marathon is toch wat anders! Je plaatst een demarrage en probeert het peloton voor te blijven, dat is je doel! Hoe zwaar je het ook hebt: je wilt het peloton voorblijven en de vluchtpoging tot een geslaagd einde brengen! Bij het uitkomen van de bocht kijk je snel hoe groot je voorsprong is en dan doe je er, hoe verzuurt je ook bent, nóg een schepje bovenop! Hoe hard het hart ook pompt en hoe snel je longen ook in en uit gaan. Het maakt allemaal niets uit. Het moet sneller en dan kan het ook ineens sneller! De strijd met de elementen, met het peloton zorgt ervoor dat met name het visuele aspect van een marathonwedstrijd veel meer invloed heeft op de prestatie van een marathonschaatser da  wanneer dezelfde marathonschaatser een langebaanwedstrijd rijdt! 
 
Een ander mooi voorbeeld zag ik deze zomer bij het trainen van een jonge groep schaatsers. Bij een circuit training moest er op een gegeven moment opgedrukt worden. Er was geen concentratie bij de groep en er werd veel gelachen. (Iets wat overigens in het geheel niet verkeerd is.) Maar bijna iedereen in de groep wist de opdracht,  25 maal opdrukken, niet uit te voeren. De één viel na 12 pushups met zijn buik in het gras en de volgende begon na 18 pushups te haperen! Een week later deden we dezelfde circuit training nogmaals en nu was de trainer wat strenger. Zijn stem schalde over de hei en de koppies van zijn pupillen stonden daarom strak. Kreten als "jullie willen toch beter worden?" en "wat denk je waar je grootste concurrent nu mee bezig is?" stuwden de schaatsers moeiteloos naar 20 maal opdrukken en die laatste 5 maal werden er dan ook nog wel bijgedaan. 
In de topsport wordt het woord veel gebruikt. En ik ben er inmiddels ook van overtuigd dat, met wat voor niveau je ook hebt, je moet je focussen. Zowel in trainingen als in wedstrijden en daar ga je dan zeker ergens je voordeel mee doen!
 
Wij, van marathonschaatsenutrecht.nl gaan ons in ieder geval focussen om jullie ten allen tijde goed te informeren over het marathongebeuren op de ijsbaan in Utrecht en over de Utrechtse schaatsers in het zesbanentoernooi en in de landelijke competitie.