Deze pagina bevat ingezonden verslagen van (regio)marathons.
Ben je deelnemer of toeschouwer geweest van een wedstrijd en wil je jouw verslag delen? Mail ons dan zodat we 'm kunnen plaatsen.

‘De Alternatieve Elfstedentocht’ (31 januari 2015)

Damespeloton op de Weissensee

Het damespeloton op de Weissensee / klik voor groter formaat

Techendorf Oostenrijk - 31 januari 2015

6:45 ttrrrrrrriiiiiiiingggtrrriiingggggggg

Ships! De wekker. Ik spring uit mijn bed, vandaag is de grote dag. We rijden vandaag de alternatieve elfstedentocht. Ik word wakker met een nog volle buik na het vele eten van gisteren. We moesten namelijk goed eten om te 'stapelen' voor vandaag. Ik trek snel makkelijke kleding aan en loop richting ons andere appartement waar we ontbijten. Zoals elke ochtend begin ik met een goede kom warme havermout en een kop koffie om wakker te worden. Vandaag niet 1 bakje havermout, maar 2. Mijn ploegleider vraagt nog een keer waar ik vandaag aan moet denken en ik dreun braaf het riedeltje op 'eten, sparen, voorin blijven rijden en vooral niet vallen'. Met een lach op mijn gezicht loop ik weer terug naar mijn kamer om mij om te kleden. Het voelt buiten niet extreem koud aan, de voorspellingen zijn -8 graden en helder, dus ik trek veel thermokleding aan en mijn dunne pak.

7:20 naar het ijs

Met mijn ploeggenootjes lopen we naar de start. Brrr het is toch wel koud. We brengen onze spullen naar de ploegleiders, die zich installeren in de verzorgingstraat. We lopen een klein stukje in en doen nog even een zenuwplasje. Terwijl wij teruglopen naar onze spullen horen we dat het -17 is. Ships! Had ik toch maar mijn dikke pak aan gedaan. We kunnen het niet meer veranderen dus we doen het ermee. Ik trek mijn schaatsen aan, stop extra teenwarmertjes bovenin mijn schoenen, doe mijn dikke hoezen erover, doe extra handschoenen aan, doe een extra buff om mijn nek en hou mijn jasje aan. De zakjes van mijn pak worden gevuld met warme drank en voeding en we rijden naar de start. Aan de start staan we dik ingepakt tegen de kou. Daar gaan we... Mijn ploegleider vraagt mij nog een keer wat ik moet doen en herhaal 'eten, sparen, voorin blijven rijden en vooral niet vallen'. Het rondebord staat op 16. Nog een diepe zucht en ...

8:00 Start!

Damespeloton op de Weissensee, Akke Pronk

Akke Pronk in het peloton (blauwe cap)
klik voor groter formaat

Daar gaan we! De eerste meters zijn gemaakt. We gaan rustig van start en ik hou mij koest in het peloton. Koudkoudkoud, brrr wat is het koud. Ik sla mijn armen tegen mijn romp, als poging het wat warmer te krijgen. Terwijl we het eerste rondje over het kleine meer slingeren, roep ik naar mijn ploegleider om handwarmertjes. Ik voel mijn handen na een half rondje al niet meer en mijn tenen worden ook steeds kouder. Ik neem na 1 rondje al een tasje aan in de verzorgingstraat en gelukkig zitten daar handwarmertjes in! Snel stop ik ze in mijn handschoenen en blijf ik met mijn armen klappen. Naast handwarmertjes zit er helaas ook eten in het tasjes en, zoals afgesproken, moet ik aan het begin van de wedstrijd alles eten wat ik mijn tasje zit. Braaf begin ik met kauwen en drink ik een bidonnetje leeg. Ik blijf mij focussen op het ijs, probeer scheuren te vermijden en blijf goed achterop zitten. In het tweede rondje zie ik mijn ouders, die mij de hele week al trouw supporten, langs de kant staan! Nog een extra motivatie om vandaag deze wedstrijd uit te rijden. Mijn beide ouders hebben namelijk eerder die week al de 200km uitgereden! Gelukkig komt na een uurtje de zon boven de bergen en word ik langzaam warmer. Ook familie Gijsen is gearriveerd op de Weissensee. Ik herken de muts van Joran, en zwaai met een glimlich op mijn gezicht naar ze! Iedereen support mij fantastisch, het geeft me veel energie. Terwijl ik nog bezig ben met mijn lichaam op te warmen zie ik voorin het peloton dat mijn ploeggenoot, Marianne van Leeuwen, met een groepje wegrijdt!

10:00 62 km zit erop

Mijn tenen hebben weer gevoel, het zonnetje schijnt op ons gezicht en mijn kaken blijven kauwen op eten wat ik probeer weg te werken. De wedstrijd vordert en we hebben er ruim 60 km opzitten. Mijn ploeggenootje zit nog steeds in een kopgroep. Ik besef me dat mijn blaas (helaas) vol begint te raken en dat het mij tegenstaat om mijn bidonnetjes op te drinken. Ik vertel een ploeggenootje dat ik denk te moeten plassen, waarop ze mij adviseert wel voor de 100km te plassen, omdat er daarna meer gekoerst gaat worden. Plassen, hoe ga ik dat doen? Er flitsen allerlei gedachtes door mijn hoofd: een bekertje in mijn pak, mijn pak naar beneden of echt even stoppen en op mijn hurken. Nee, ik vind het allemaal niks, ik vraag om een oude handdoek! Het lijkt mij een ingenieus idee en ik roep naar mijn ploegleider dat ik graag een oude handdoek in mijn tasje wil. Ik krijg van mijn ploegleider hele verbaasde blikken terug maar toch heb ik die ronde al een oude handdoek in mijn tasje en prop hem in mijn pak. Ik roep mijn ploeggenootje uit het peloton, ze duwt mij, ik rits mijn pak open, prop die handdoek in mijn pak en probeer te plassen. Het blijft helaas bij proberen, want het is toch moeilijker dan gedacht. Het lukt niet! Ik stop die handdoek weer terug in mijn pak, rits mijn pak dicht en ships! Verlies mijn handschoen. Gelukkig staat familie Gijsen iets verderop langs de baan en roep ik dat mijn handschoen op het ijs ligt. Twee rondjes later krijg ik ook deze weer terug in mijn tasje. Ik denk dat jullie nu allemaal denken 'wat een gedoe', maar het voelde voor mij als afleiding. De kilometers vliegen voorbij, het gaat nog goed, ik blijf nog eten, het enige wat er nog moet gebeuren was: plassen.

12:00 115 km

Over de helft! Ik zit nog in het peloton en het valt stil. Ik zoek mijn ploeggenootje snel weer op en vraag of ze me nog een keer wilde duwen. We rijden op een stuk zonder al teveel publiek, ik rits mijn pak weer open en prop de handdoek weer in mijn pak. 'Het lukt!' roep ik naar mijn ploeggenootje, waarop zij enthiausiast terugroept 'Super, ontspan ontspan en zorg dat je helemaal leeg plast'. Met een grote grijns op mijn gezicht gooi ik de zwaar geworden handdoek terug in de sneeuw en rij ik verder met een lege blaas. Ik drink weer mijn bidonnetjes leeg en kan er weer tegenaan. Toch beginnen mijn gedachten met mij te spelen; waar ben ik eigenlijk mee bezig, wat is dit voor iets onmenselijks, waarom doe ik dit? Ik verlies wat concentratie en trek wat gekke bekken naar mijn vader, zwaai nog een keer naar familie Gijssen maar besef me dat ik juist mij nu moet blijven focussen.

13:30 170 km op de teller

Helaas is een ploegggenootje uitgestapt omdat haar gevoel in haar voeten niet terugkomt. Bij mij gaat het nog redelijk, ik merk dat ik het zwaar begin te krijgen en veel pijntjes krijg en mij minder kan focussen. Gelukkig roept mijn ploegleider vaak nog tegen mij waar ik op moet letten. Helaas is dat voornamelijk 'eten'. Ook in deze fase probeer ik nog wat te eten. Ik werk nog 1 gelletje weg, maar het meeste eten verdwijnt in mijn achterzakken. Mijn ploeggenoot, Marianne, die meer dan 100km in een groepje vooruit heeft gereden, wordt teruggereden en we rijden nog met drie dames uit onze ploeg in het peloton. Ik krijg het zwaarder, maar besef mij dat ik nog in het peloton rij. Als ik nu, na 175km, niet gedubbeld ben, wordt ik geklasseerd! Nu moet ik er echt 100% voor gaan en neemt niemand het mij af. Pijntjes voel ik overal, stijve nek, stijve rug, zware benen, maar we gaan door. Ik maak nog een keer een klapper, pak een scheur, maar kan gelukkig nog terugkomen bij het peloton...

14:10 Nog 1 rondje!

Ik krijg de bel! Helaas heb ik, net na 3 km voor de bel het peloton moeten laten lopen. Er wordt meer gekoerst en ik kan de versnellingen niet meer aan. Maar in nog 1 rondje word ik niet meer gelapt dus ik ga stug door! De mannen zijn net gefinished voor ik door de start kom en er wordt ruimte gemaakt voor mij en ik krijg nog aanmoedingen! Na 4 km word er naar mij geroepen dat Jessica vlak achter mij rijdt. Ik kom overeind, strek nog even mijn rug en wacht op Jessica. We kunnen niet meer lachen en we wisselen weinig woorden. Toch is het fijn om nog even met iemand samen te rijden. Jessica blijkt nog een reservetank te hebben, na 198 km !?, en zet nog een versnelling in en rijdt nog bij mij weg. Ik rij in mijn eigen tempo verder en zie de finish in de verte. Ik ga hem uitrijden! Mijn allereerste keer de 200km (vorig jaar niet doorgegaan in verband met de vele sneeuwval!) en uitrijden, ik had het gehoopt en het gaat mij gewoon lukken!

14:40 200km

Na 6:40:17 kom ik over de finish met een gemiddelde snelheid van 29,98km/u en als 27e over de finish! (Jessica super netjes als 26e!). De allereerste gedachte die in mijn hoofd opkomt: 'eens en nooit meer'. Ik ben kapot. Ik word opgevangen door mijn ploegleider, ploeggenootjes en mijn ouders. Ik word op een bankje gezet, mijn schaatsen worden uitgetrokken en mijn ploegleider haalt de zakken van mijn pak leeg. Boos (maar toch met een lach) toont hij zijn vangst uit mijn zakken voor
mij en zegt 'wat heb ik nou 10.000 x geroepen'. Ik kom met moeite van het bankje af en loop terug naar ons appartement. Halverwege krijg ik nog een bidon met warme strawberryflavour hersteldrank in mijn handen geduwd en loop verder, met een lach op mijn gezicht.

15:30 Nagenieten (?)

Nagenieten, dat doe ik, maar wel met veel pijntjes. Ik neem snel een warme douche en trek wat warme kleren aan. Ik plof op een bank en lig daar tot het avondeten. We lopen naar het gasthoff om te eten, wat daar elke avond weer een feest is!

20:00 Vechtstrekers

Damespeloton op de Weissensee

Het damespeloton op de Weissensee
klik voor groter formaat

Zoals ik eerder al schreef is familie Gijsen vandaag aangekomen. Zij zijn hier voor een lekker weekje vakantie maar ook om de 200km te schaatsen. Ik loop/hinkel/slof, met moeite, naar een barretje in Techendorff en doe daar nog gezellig een drankje met ze. (Ook zij hebben, later die week, alledrie knap de 200km uitgereden!)

Na de 200...

Voor mij was de Weissensee over. Tevreden keerden we zondag terug naar Nederland. Ik had alle drie de wedstrijden uitgereden en veel rankingpunten binnengehaald. Dinsdag vertrokken we weer naar Zweden, ook hier heb ik beide wedstrijden uitgereden en punten binnengesleept. Jessica heeft knap gereden en ook veel goede uitslagen gereden! Terug in het vlieguig uit Zweden rekende ik met mijn ploeggenootje uit hoeveel km we eigenlijk in totaal gereden hadden: 530km! Het was mooi, we hebben afgezien maar ook genoten!
Ingezonden verslag door Akke Pronk

  • Geen reacties gevonden

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0 Beperking van tekens
Je tekst moet meer dan 5 tekens bevatten
GoFysio Actieve Therapie
Dennis Verlaan, Schaatsen slijpen meer
Steun ons bij het draaiend houden van deze website. Alle hulp is welkom. Echt! Interesse in adverteren/sponsoren? Schiet ons aan of mail ons.

Laatste artikelen

Voorstellen: Sanne Teekens (6 mrt)
Voorstellen: Freark van der Kooi (28 feb)

Laatste columns

De premiesprint (25 okt)
Matchfixing (29 jan)
De Holland Venetiëtocht 2012 (21 jan)
Verlangen naar natuurijs (15 jan)
"Beste meneer Anema" (7 jan)
Meer dan alleen hard schaatsen (18 dec)